Tsuro
Φίλες και φίλοι γεια σας.
Κυκλοφόρησε πριν λίγες μέρες στα Ελληνικά το Tsuro, ένα παιχνίδι συνδυασμών και τακτικής για 2-8 παίκτες. Το παιχνίδι είναι επανακυκλοφορία με μικρές αλλαγές (σε κανόνες και περιεχόμενα) ενός παλαιοτέρου παιχνιδιού της μακαρίτισσας πλέον Wizkids (ίσως να τη θυμάστε από το Mage Knight και το Heroclix). Αν και είχα παίξει και το παλιό, αποφάσισα να δοκιμάσω το "νέο" Tsuro, και να μοιραστώ μαζί σας τις εντυπώσεις μου.
Η όλη ιδέα του παιχνιδιού είναι ιδιαίτερα απλή. Κάθε παίκτης έχει κάθε φορά στα χέρια του τρία πλακίδια, καθένα από τα οποία περιέχει κομμάτια διαδρομών. Τα πλακίδια είναι έτσι φτιαγμένα, ώστε όπως και να τα τοποθετήσεις, να μπορούν να συνεχίσουν υπάρχουσες διαδρομές από άλλα πλακίδια. Όταν λοιπόν είναι η σειρά ενός παίκτη, αυτός (ή αυτή) επιλέγει ένα από τα πλακίδιά του, το τοποθετεί πάνω στο ταμπλό δίπλα στο πιόνι του (δεν σας το είπα; κάθε παίκτης έχει και ένα πιόνι!) και τραβάει ένα νέο πλακίδιο από τη στοίβα. Η πονηριά του παιχνιδιού: όταν τοποθετήσουμε ένα πλακίδιο δίπλα στο πιόνι μας, το πιόνι μας (αλλά και όσα άλλα εφάπτονται με το πλακίδιο) κινείται πάνω στη διαδρομή που του αναλογεί. Αν το πλακίδιο ενώνεται με άλλα, τότε συνεχίζει στην ίδια διαδρομή, μέχρι αυτή να διακοπεί (σε όριο πλακιδίου) ή το πιόνι να φτάσει στην άκρη του ταμπλό (game over). Σκοπός του παιχνιδιού είναι να μείνουμε τελευταίοι πάνω στο ταμπλό, έχοντας πετάξει έξω όλους τους άλλους. Απλό; Απλό. Ως ιδέα τουλάχιστον. Γιατί όταν παίζει κανείς, διαπιστώνει πόσο πονηρό είναι αυτό το παιχνίδι!
Παίξαμε δυο άτομα, εγώ και η γυναίκα μου (όταν με παντρευόταν, ήξερε άραγε ότι θα γίνει και playtester;). Στην αρχή, οι κινήσεις ήταν εύκολες. Βάζεις πλακίδιο στο σχεδόν άδειο ταμπλό, κουνάς πιόνι, τέλος. Κάποια στιγμή όμως, καθώς το ταμπλό άρχιζε και γέμιζε, μοιραία άρχισε η διαπλοκή: είτε άρχιζαν οι "κούρσες" με τις τρελές στροφές που κατέληγαν σε άσχετα σημεία, είτε βάζαμε πλακίδια που κουνούσαν και τα δυο πιόνια. Εδώ είναι και η στρατηγική του παιχνιδιού: ο έξυπνος παίκτης, αφού αποφασίσει που θέλει να πάει, θα σκεφτεί ποιό κομμάτι να τοποθετήσει, ώστε ταυτόχρονα να πετάξει έξω και αντίπαλα πιόνια. Ο παντρεμένος όμως παίκτης δεν θα το κάνει αυτό, αν θέλει να φάει βραδυνό και να κοιμηθεί στο κρεβάτι του. Τέλος πάντων, το κακό δεν αργεί να γίνει. Κάποιος πετάγεται έξω, και το παιχνίδι τελειώνει. Στη συγκεκριμένη περίπτωση το θύμα ήμουν εγώ.
Στο παιχνίδι αυτό χρειάζεται αρκετή προσοχή, Κι αυτό γιατί είναι πολύ εύκολο να παγιδευτεί κανείς από μόνος του. Αυτό δηλαδή που έπαθε η σύζυγος στη δεύτερη παρτίδα μας. Η οποία όμως έληξε ισοπαλία, γιατί όταν είδα την απογοήτευση της, προτίμησα να βάλω πλακίδιο που μας πέταγε και τους δυο έξω (τι ιππότης!). Η αλήθεια βέβαια είναι ότι εμείς δεν παίζουμε συνήθως ανταγωνιστικά. Αυτό προσέξτε το: αν δεν σας αρέσει να παίζετε ανταγωνιστικά, μπορεί να έχετε πρόβλημα! Είτε θα σας πετάξουν οι άλλοι εκτός ταμπλό πριν καλά καλά το καταλάβετε, είτε θα φτάσετε σε "αδιέξοδο" (ειδικά αν παίζουν πολλοί) και θα πρέπει να πετάξετε εσείς κάποιον εκτός, οπότε και θα πάθετε εγκεφαλικό. Αν λοιπόν δεν σας αρέσει να κάνετε ζημιά στους άλλους, μάλλον αυτό το παιχνίδι δεν είναι για εσάς. Οι υπόλοιποι, μην το χάσετε!
Read y'all later
narayannis
